Pijn? Bel ALTIJD de traumahelikopter!

#pijnlijkeherinneringen

#verlies

#gevoelensvermijden #overspoelddooremotie #mindfulomgaanmetpijnbijverlies

 

 

Hoe ga je er mee om als er opeens grote pijnlijke emoties op je stoep staan? Vlucht je weg? Word je er door overspoeld? Of weet jij een manier waarop je het bewust kan doorleven en kan laten gaan?

 

Ik neem je even mee in een verhaal: Op weg naar je werk loop je rustig over straat in 'You York City', de stad opgebouwd uit stenen van jouw emoties en herinneringen. Ineens wordt je door iets of iemand een steeg ingeduwd. Je schrikt en staat te trillen op je benen. Je staat in eens voor de deur van een ENORM gebouw.

 

Wat doe je?

 

 

Optie 1: Je kent het gebouw maar al te goed, maar je wilt het niet kennen. Het herinnert je aan een en al ellende. Bovendien moet je zo nog naar een afspraak. Geen tijd. ‘Ik wil hier helemaal niet zijn!’. Je draait je om en loopt snel weg. Maar het gebouw is groot en torent overal boven uit. Al heb jij het de rug toe gekeerd, de ogen van het gebouw priemen in je rug en dat voel je. Je wordt er onrustig en geïrriteerd van. Je was al laat en nu helemaal. Je steekt de straat over en een taxichauffeur, die naar jouw zin net iets te laat remt, krijgt de volle laag. Je slaat op z’n motorkap en vervolgt de dag die onrustig verloopt. Je bent moe.

 

Optie 2: Dit gebouw ken je en voor je het weet stort het in en lig je bedolven onder het puin. Daarom wil je deze straat nooit in. Dit gebeurd namelijk iedere keer. De pijn, het verdriet, de woede waarom dit gebeurt, zijn hartverscheurend. Je klimt langzaam uit het puin, versleten van alle emotie. Je hebt hier geen controle over. Je bent de rest van de dag van slag.

 

Optie 3: Je weet dat je dit gebouw kent, maar wilt niet op het naambordje naast de deur kijken. Je voelt je verward en je hebt het gevoel dat het gebouw ieder moment op jou kan storten. Je pakt je telefoon en belt 112. Je volgt je je ademhaling terwijl je wacht op de komst van de traumahelikopter. De verpleger stapt uit, slaat een deken om je heen en neemt je mee het voertuig in. Hij stelt je gerust en jullie stijgen op.

 

Je kijkt uit het raampje. Je vind het spannend, maar kijkt toch goed naar buiten, je bent nu veilig. De helikopter gaat hoger en hoger en je krijgt een steeds beter beeld van het gebouw...je stond voor jouw eigen Twin Towers.

 

Je hebt hier zoveel verloren, zoveel pijn en verdriet. Je voelt het door je lichaam golven. De tranen stromen over je wangen. De verpleger geeft je een zakdoek en kijkt je begripvol aan: Het is goed.

 

Je kijkt nog eens naar buiten en ziet in gedachten alle mooie herinneringen, alle dromen en wensen voorbij komen en ook de woede en de frustratie.

 

Je haalt even diep adem en laat met de uitademing ook die gedachten weer los. Je kijkt nog eens in de vriendelijke ogen van de verpleger: Je doet het goed. Je werkt hier niet meer en het kantoor waar je nu werkt biedt mooie kansen, waar je je voor open stelt. De helikopter zet de landing in.

 

Je stapt uit. Je voelt je op een bijzondere manier tevreden met dat wat er is. Je kijkt nog eens omhoog langs die hoge toren, naar waar zoveel moois had kunnen zijn. Maar het voelt oké, je kan door. Je pakt je tas met je laptop weer op en loopt de straat uit. Met een vredig gevoel om wat was en met vertrouwen in de toekomst vervolg je je dag. Je voelt je opgeladen om er wat van te maken vandaag!

 

Wat zegt dit verhaal? 

Soms wordt door iets of iemand getriggerd en ineens overspoeld door emotie over dat wat je verloren hebt. Het kan dan zo groot zijn dat je er niet eens woorden aan kunt geven. Het kan ook zijn dat je al dat gevoel alleen maar lastig vindt. ‘Stel je niet aan, laat je niet kennen!’ denk je misschien wel, of ‘Ik heb hier nu geen tijd voor en geen zin in!’.

 

Het aan de kant schuiven van je gevoel en er overheen stappen, is dan een praktische optie. Dan denk je er vanaf te zijn...maar stiekem ettert het verder...misschien voel je je de rest van de dag down of steekt het ineens venijnig de kop op in contact met ‘onschuldige’ mensen, die er niets mee te maken hebben.

 

Wanneer je het gevoel niet kan negeren, maar er juist door overspoeld wordt, kun je je machteloos en hulpeloos voelen. Je wordt meegesleurd in een kolkende stroom en kunt er geen richting aan geven.

 

Met mindfulness leer je om te gaan met zulke grote gevoelens en emoties, door ze gecontroleerd toe te laten en te accepteren, zonder jezelf te veroordelen, terwijl je goed voor jezelf te zorgt.

 

Mindfulness geeft je tools om even afstand te nemen en uit te zoomen van de emotie, om er zo een beter beeld van te krijgen. Je kunt het nu zien en benoemen. Wanneer je het gevoel dan bewust binnen laat komen en voelt wat het fysiek met je doet en welke gedachten er mee gepaard gaan, dan is het gevoel wat je eerst overspoelde, beter te plaatsen. Je ervaart nu bewust wat er in je opgeschud wordt, terwijl je jezelf geeft wat je nodig hebt. 

 

Voelt die ervaring nu fijn? 

Nee. Dat niet. Pijn is nou eenmaal pijnlijk. Je hebt toegelaten wat er toch al was, that’s life. Daar gaat mindfulness niets aan veranderen. Maar de kans dat het gevoel met je aan de haal gaat, is een stuk kleiner. Door de ‘112-drill’ met de helikopter vaak te oefenen, kun je er bewust voor kiezen om op dit soort lastige momenten liefdevol en begripvol voor jezelf te zorgen en jezelf er door heen te loodsen... En dát voelt héél fijn!

 

Tamara Broekhuizen

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0